MUSTAPHA HAMMOUCHI

Mijn naam is Mustapha Hammouchi. Na bijna 5 jaar Rotterdam Engineering maak ik nu de overstap naar Ingenieurs op Zuid. Ooit begonnen als tekenaar-constructeur, leerde ik de fijne kneepjes van het vak. Elastische delen, bochten, je leert overal mee werken. Ik werkte toen met een engineer die mijn tekeningen technisch doorrekende en een projectleider die de gesprekken voerde met de opdrachtgever. RE is een platte organisatie, zonder managers: bij ons ga je als tekenaar dan ook met je projectleider mee naar de klant of andere stakeholders binnen een project. Op een gegeven moment wilde ik meer en gaf ik bij Yvo, destijds mijn projectleider, aan: kan ik dit project (een kleine opdracht voor Nuon) niet zelfstandig doen? Dat kon en zo groei je binnen RE eigenlijk als vanzelf door. Die bedrijfsfilosofie van RE nemen we mee naar IOZ.

“Bij IOZ wil ik de rol van projectleider verder waar gaan maken, ze hebben mij hier het gevoel gegeven dat ik dat kan.”

Mijn eerste jaren hier bij RE was dat namelijk anders. Ik ben van mezelf onzeker en een beetje een teruggetrokken persoon. Het duurde even voordat ik ook hier loskwam. Belangrijk daarin was de coaching. We hebben hier coaching gehad van Harm, in die sessies ben ik een aantal keer mezelf tegengekomen. Zo deden we een casus voor Nuon, waarbij we in twee dagen resultaat moesten opleveren, ik was bij de start projectleider omdat ik de contactpersoon en de werkmethode tussen RE en Nuon goed kende. Gaandeweg gaf iemand uit de groep aan dat hij graag die rol op zich zou nemen, hij was wat uitbundiger en kreeg zo in de dezelfde ronde het projectleiderschap toegewezen. Ik liet dit toen gebeuren, met het idee: als hij dat graag wil, dan doen we het maar zo. Later in de evaluatie kwam ik daarop terug door aan te geven dat ik het gevoel had dat het projectleiderschap van me was afgenomen en werd de vraag gesteld: ‘Waarom heb je daar toen niets van gezegd?’ Op dat moment begon de coach erdoorheen te praten en zei ik: ‘Nou moet je effe stil zijn want nu ben ik aan het woord.’ Zowel Yvo als Harm schoten in de lach en zei Harm: ‘Kijk, zo wil ik het horen.’ Zo kwam het besef dat ik te vaak en te snel een stap terug deed, misschien wel omdat ik soms dacht dat ik het dan niet helemaal goed deed. Het gekke was: ik werd een heel ander persoon op mijn werk, het zat er wel, maar ik had tot dan toe moeite om het uit te dragen. Die onzekerheid zat eigenlijk altijd al in me, ook gedurende mijn studie, basis- en middelbare school. Mijn ouders zijn van Marokkaanse komaf, ik ben opgegroeid met veel familie om me heen: ooms, tantes, neven en nichten. Als ik kijk naar mijn familie dan zijn de meesten hoger opgeleid; ik zag die anderen altijd wel als voorbeeld. In die omgeving zeiden we alles tegen elkaar en trok je je aan de ander op. Dat gevoel vond ik terug bij RE en neem ik mee naar IOZ. Mede daarom zou ik tegen jong technisch talent op Zuid willen zeggen:

“IOZ is niet alleen een kans, het is een eerlijke kans, maar je moet hem wel zelf pakken.”

Toen ik afstudeerde heb ik eigenlijk vrij snel een baan gevonden, ik heb wel 300 brieven geschreven voordat ik Stijn (directeur RE en IOZ) tegen het lijf liep. Maar dat had ik ervoor over, ik had een papiertje gehaald en vervolgens wil je daar iets mee. Ik heb nu een huis kunnen kopen, deze baan geeft me zekerheid, ik kan kopen wat ik wil en doen wat ik leuk vind, maar minstens zo belangrijk: ik voel me hier goed omdat ik beoordeeld word op mijn persoonlijke kwaliteiten en het werk dat ik lever. Ik maak nu de overstap van RE naar IOZ omdat ik anderen dezelfde kans wil bieden die ik gehad heb. Weet tegelijkertijd dat je ervoor moet gaan, want je wordt hier op dezelfde manier in het diepe gegooid.

CHENGXI HUANG

Mijn naam is Chengxi of voor de meesten Cheng, Mei 2017 ben ik gestart bij Ingenieurs-op-Zuid (IOZ) binnen het Ondernemershuis op Zuid. Ik ben geboren in China, op mijn 8ste ben ik naar Suriname geëmigreerd samen met mijn ouders en zus en op mijn 11de zijn we naar Nederland gekomen. Grote stappen als gezin, vooral mijn vader kon niet goed aarden. Hij wilde terug naar China, maar heeft daarmee gewacht tot mijn zus 18 werd. Mijn moeder heeft destijds te beslissing gemaakt om hier te blijven. Hoofdzakelijk omdat zij verwachtte dat het beter was voor mijn zus en mij.

4 jaar geleden haalde ik mijn diploma bouwkunde. Vervolgens ging ik solliciteren midden in de crisis, ik had geen werkervaring. Die combinatie zorgde ervoor dat ik moeilijk aan de bak kwam. Toen ben ik via vrienden aan een baantje gekomen bij Shabu Shabu, een sushi restaurant. In het begin heb ik nog wel eens gekeken naar vacatures in de techniek, maar al snel verloor ik de hoop dat ik de stap terug nog ooit ging maken. In die 4 jaar is er in mijn persoonlijke leven veel veranderd. Ik ben getrouwd en we kregen een kind. Mijn vrouw komt uit dezelfde stad als waar ik geboren ben. Ik ken haar al 11 jaar. Zij woonde toen nog in China en voor een vrouw is het daar niet goed voor je aanzien als je een kind krijgt en je niet getrouwd bent. Vandaar dat we 2,5 jaar geleden in China getrouwd zijn.

"Dan heb je een kind gekregen, je bent getrouwd. Dan ga je nadenken."

Doorgroeien was bij Shabu Shabu niet echt mogelijk, in een half jaar heb je alles geleerd wat er te leren valt. In je eentje hou je dat wel vol, maar nu dacht ik, is dit wel wat ik wil? De economie trok weer wat aan en ik ging toch weer op zoek. Een aantal sporen liepen dood en toen bracht detacheringbureau Sement me in contact met Stijn. De sollicitatie was anders dan anderen. Ze waren vooral geïnteresseerd in wie ik was als persoon. Met name Harm, mede-directeur van IOZ, legde allerlei menselijke werksituaties voor en sloot ook af met de woorden “Jij bent een redelijk persoon Cheng, je mag komen werken”. Ik kreeg dus toch die kans. Bij het eerste project dacht ik, ze zullen me wel iets makkelijks geven om op te starten. Ik kwam er snel achter dat dit niet zo was en ik moest om ondersteuning gaan vragen bij mijn collega’s. Dit gaat expres zo, we willen hier geen robots! In het begin was die cultuuromslag wel even wennen. Ik heb met plezier bij Shabu Shabu gewerkt, maar ik voerde uit en mijn baas was altijd de bepalende factor.

"Hier bij IOZ wordt er ook direct naar jou geluisterd. Er is weinig tot geen hiërarchie en krijg je veel verantwoordelijkheid."

We zijn met name bezig met stadsverwarming, ik had het werk makkelijker ingeschat, maar het is uitdagend werk. Je moet over veel factoren nadenken. Het werk heeft ook positieve invloed op mijn privé leven. Ik zie mijn kind vaker omdat ik niet meer in de avonden en nacht werk. In de weekenden en op feestdagen heb ik tijd voor gezin en familie. Mijn vrouw probeert zich nu ook in Nederland te vestigen, maar het is moeilijk voor haar om hier te wennen. Ze is nu voor een periode van 3 maanden terug.

Ik voel me thuis bij IOZ. Ik doe iets wat ik leuk vind en daardoor vliegt de tijd voorbij. De komende jaren wil ik zoveel mogelijk leren van leidingen, daar zit volgens mij veel toekomst in. In Nederland zijn veel zaken al goed geregeld, maar in veel landen hangt alles nog in de lucht. Daar liggen kansen. Het lijkt me ook mooi om later onder de naam van IOZ in andere landen projecten uit te voeren.